കുട!!

പകൽ

ഇൗ പകൽ വറ്റി കടന്നങ്ങ് പോയതും 

മിഴിപ്പൂ നിറഞ്ഞന്ന് പേമാരി പെയ്തതും

മഴനൂലിൽ പിച്ചകമാലകൾ കോർത്തത്തും

ഇളംകാറ്റ്  കൊണ്ടിന്ന് പൂക്കൾ വിടർന്നതും 

പകലുകൾ പിന്നെയും നോക്കി ചിരിച്ചതും

A domestic twilight!!

The original concept of a satiating evening happens only beside the unpaved roads back in our natives. Every new versions of the same are just tolerable impostors!! When the mighty Helios ends his daily proceedings in the far west-end, nothing could beat the out and out ambiance of distinctive, yet deep fried choices you can make in company of a pony glass of tea & a lighted gold flake - yes the underivative key to a lazy close of the day.

Its warmth, bliss & tastefulness sets up a sundown party for laziness to get through the people as well. A day having many irons in the fire comes to a silent close at its premises. If you stack it up against the big picture, the emotions of a successful man at his fag end of life can be easily reciprocated - Satisfied & Settled -back!

While those lovely evenings inspired a less industrious scheme of things into our life, such places were not siloed vaults,  rather they were engaging parks. People interacted, publicized & had a social circle around. I can't remember any self-indulgent faces in that neck of the woods. All were in the moment. Apathy? Umm...out of syllabus.

Being the late march Piscean big fish, I'm always appreciative of leisure:). But it is of towering significance that apathy should be kept at bay. The modern art of laziness should never creep in. Are they different? Yes they are!

The old kind of lazy avoids hard physical work. Too tired to move his ass around, to dig a ditch, to organize a warehouse or clean the garage. Modern lazy avoids emotional labor. This is the laziness of not raising your hand to ask the key question, not caring about those in need or not digging in to ship something that might not work. It is having an argument instead of a thoughtful conversation. It is waiting until the last minute. And it is avoiding what we fear. Lazy feels okay in the short run, but slaughterous for the herd of mankind. We can be at leisure, but never insensitive.

 Let our life be a long satiated evening, still with all the worth of a "CHAAYAKKADA".

Rain in a coffee mug

It is pouring outside. And the Piscean mystique within my late March Arien soul is delighted. While the two-tonned clouds of the southwest monsoon is firing grape shots, every Indian is bound to fall in love!

It's the time of the year when Nargises and Raj Kapoors fanned out their umbrella in the silver screen and looked into each other's eyes with platonic intent! Their eye contact - but many souls caught fire!

Meanwhile, this liquid sunshine means a lot more things. It rabble-rouse zillion more memories, from paper boats to cutting chais & chotta gold flakes; the luscious childhoods to the lonely dissolutions in the end. 

While many more deep/dark emotions & a lot folds more celebrating exuberance of joyfulness can take their cut too, what is it actually meant to be? Well the acumen replies its central matter of fact. As the rain and the snow come down from heaven, and do not return to it without watering the earth and making it bud and flourish, so that it yields seed for the sower, bread for the eater & the contributes to the imperative flow of life.

But each of them, takes many more different roles. Writers get inspired & killers are set with a better stage. These cloud bursts play stoic backdrop script for movies, novels & cardinally, OUR LIVES. Don't you remember the last time when you tried sleeping on your tear sodden pillows with the window washing showers all around you?

Again the next monsoon rain will still bring joy and hopes around, it excites us to stay lazy :). It draws the cozy blankets back on us & lure us to draft sick leave emails in the morning :) It suggests to get back to the window side with your best books & a cup of coffee. A rain, a good book and a coffee cup - what else you need for eternal happiness :)

The Broken One

വക്കടർന്ന പാത്രങ്ങൾ, ഇടയ്ക്കുണർന്ന സ്വപ്‌നങ്ങൾ  , ചില്ല്  പൊട്ടിയ കണ്ണാടി....

കുട്ടിക്കാലത്ത് ഒരുപാടാഗ്രഹിച്ചതൊന്നും തിരിച്ച് ചേർക്കാൻ  പറ്റിയിട്ടില്ല..

പിന്നീടെപ്പഴോ  നമ്മോടൊപ്പം   അവയും വളർന്നെത്തി,

ചിതലരിച്ച ഭിത്തികളും, ഇഴകൾ പൊട്ടിയ ചാരുകസേരയും നിറം മങ്ങിയ ചിത്രങ്ങളുമായി.

ഏറ്റവും ഒടുവിൽ തിരിച്ചടുപ്പിക്കാൻ  ശ്രമിച്ചത്, അന്ന് പൊട്ടിയ വർണ്ണനൂലും  വിട തന്ന കൈകളുമാണ്.

 കൊണ്ട മഴകൾക്കും ഏറ്റ വെയിലുകൾക്കും പറഞ്ഞ വാക്കുകൾക്കും നിറഞ്ഞ മൌനത്തിനും ഒന്നുമതിനായില്ല.

പിന്നെയുമുണ്ട് കാലമിതുവരെ അങ്ങനെ ചിതറിത്തെറിച്ച ഒരുപാട് ചുവന്ന വളപ്പൊട്ടുകൾ!!

The Hard Sine

The Sines, Cosines and Tangents of the arithmatic had troubled me along with their million number kids & kins from my school days till the topsy- turvy days of Engineering College days. But again they had not troubled me as hard as the LONGEST SINE I've ever seen, MY LIFE!

It might be because of the punchline stroke of aries I have on my fate, that every thing come in the line of a vicious sine to me. A tremendous push, energy or systematic effort are often immediately followed with an unexpected fall back, drain or an upset from left field. Be it, happiness, sadness or excitement, depression, fame or disgrace every things comes to me like day and night. This always makes the fall a bit more painful and the uplift more impulsive.

While, I try to be appreciative & thankful  about a jillion gifts this life has given me, a few bad things in the Sine takes the kick and zest about life  off from me. It orients me to observe than capture, it just emphasizes the baseless chase we have made in our life before wrong things and the wonderful spare time we would have missed.

More often than not, we build things just to watch them crash!

കാലം, Time - the biggest dimension.

സംഭവങ്ങളുടെ ക്രമത്തെയും, അവ തമ്മിലുള്ള ഇടവേളകളെയും സൂചിപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന അളവ് എന്നതിനപ്പുറം ഒരു പ്രസക്തിയുണ്ട്, കാലത്തിന്. Time, it is the biggest dimension. കാലത്തോട് ചേർത്ത് വച്ച് ആലോചിക്കുമ്പോഴാണ് എന്തിന്റെയും ശക്തിയും അളവും ആഴവും വ്യത്യസ്ത മാനങ്ങളും കുറയുന്നത്. ദുഃഖത്തിന്റെ തീവ്രതയും, ആഹ്ളാദത്തിന്റെ തിളക്കവും  ബന്ധങ്ങളുടെ ആഴവും മരണത്തിന്റെ ശൂന്യതയുമെല്ലാം  അവന്റെ രാജസൂയങ്ങളിൽ തോല്ക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം മത്സരിക്കുന്നു.

എന്തിനെയും എല്ലാത്തിനെയും മാറ്റി മറിക്കാൻ കഴിവുണ്ടവന്.  മനുഷ്യരെയും അവന്റെ ചിന്തകളും  ശരിതെറ്റുകളും  ഒക്കെ അവന്റെ അധീനതയിൽ  ഒതുങ്ങി നില്ക്കുന്നു. പ്രാണന് തുല്യം സ്നേഹിച്ചവർ ജന്മ ശത്രുക്കളാകുന്നു , അപരിചിത പ്രണയിനിയാവുന്നു , പ്രണയിനി പിന്നൊരു കാലത്ത് അപര്ചിതയും, പണ്ഡിതൻ പാമരനും, ധനികൻ ദരിദ്രനും, മാലാഖമാർ പിശാചിനികളും ആകുന്നു.   കുലസ്ത്രീയെ വേശ്യയാക്കാനും, വേശ്യയെ കുടുംബിനിയാക്കാനും വിധിക്കുന്നത് അവൻ തന്നെയാണ്. ഇരു കൈകളിലും  സൂര്യചന്ദ്രന്മാരെ വച്ച് മാറി അവൻ നടത്തുന്ന കളിയിൽ മാറാത്തത് അവൻ മാത്രമാണ്.

 വർഷം, പ്രായം, യുഗം അങ്ങനെ പലതിലൂടെയും അവന്റെ പ്രഭാവം അവൻ അറിയിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ ഇതൊന്നുo  കൊണ്ട് വരച്ചു കാണിക്കാനാവില്ല കാലത്തിനെ. എത്ര ചെറുതായി ഖണ്ഡിച്ചാലും കാലം ദുർബലനാകുന്നില്ല. ദൂരങ്ങളെയും വ്യാസങ്ങളെയും പിന്നിലാക്കി അവൻ എന്നും മുന്നിൽ തന്നെ നില്ക്കുന്നു.  വിശ്വം രചിച്ച ബ്രഹ്മമായതും, സർവസംഹാരിയായ രുദ്രനായതും, ലോകം നിലനിർത്തുന്ന ശക്തിയും  വിശ്വം ലയിച്ചില്ലാതാവുന്ന ശൂന്യതയും എല്ലാം കാലം തന്നെയാണ്‌. അവനാണ്  തുടര്‍ച്ചയായി അണ്ഡകടാഹങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ച്‌ സംഹരിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നത്‌.

കാലം ഒന്നിനെയും വേർതിരിക്കുന്നില്ല. കൃമി കീടങ്ങളും വൻ വൃക്ഷങ്ങളും മഹാമേരുവും രത്നക്കല്ലുകളും  യാചകനും ചക്രവർത്തിയുമെല്ലാം അവന് ഒരേ കളത്തിലെ കരുക്കളാണ് . എല്ലാത്തിനെയും അവൻ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ക്ഷയിപ്പിക്കയും ചെയ്യുന്നു. 

ദയവില്ലാത്തതും, ക്രൂരവും, ഒന്നിനും വഴങ്ങാതതുമാണ് കാലം. വിധിക്കുന്നവനെയും വിധിക്കുന്ന അവൻ പക്ഷെ നീതിമാനാണ്. അതായിരിക്കും അവനു മാത്രം സ്വന്തമായുള്ള അനശ്വരതയുടെ രഹസ്യം.


.

മയിൽപ്പീലി

മറന്നുവോ നീയെന്റെ ചെറുമയിൽപ്പീലിയും
നിൻ  വിരൽ തുമ്പിലെ ചന്ദനക്കുറികളും
മൊഴിയാത്ത മൊഴിയിലെ മിഴിയിളക്കങ്ങളും

ആ ചരൽവഴികളിൽ പതിഞ്ഞ പാദങ്ങളും
ഒരു കുടക്കീഴിൽ നാം ചെയ്ത സത്യങ്ങളും
ഇനിയൊന്നു കാണുവാൻ വിട തന്ന കൈകളും

നിന്നോടു പറയാതെപോയോരെന്‍പ്രണയവും
ഒടുവിലോടിയകന്ന  നിൻറെ  കാലൊച്ചയും

നിന്റെയീ പെയ്തിട്ടുമൊഴിയാത്ത  മൌനവും

ആ മൌനത്തിനിക്കരെ, ഞാൻ   കാത്തിരുന്നതും...

കണ്ണീരണിഞ്ഞതും!!!

RED ROSES!!!!!!

നമ്മുടെ പ്രണയത്തിനും  , നിന്‍റെ  ചുണ്ടുകള്‍ക്കും എന്‍റെ  രക്തത്തിനും ഒരേ നിറമായിരുന്നു......

നമ്മള്‍ നട്ടു  വളര്‍ത്തിയ  റോസാപ്പൂവിന്‍റെ ചുവപ്പ്!!

മഴ നനഞ്ഞ്........

അഞ്ചു ദിവസം പെയ്ത മഴ നനഞ്ഞു കിടന്ന ചെന്നൈ. . വൈകുന്നേരം അഞ്ചര. വെറുതെ കുറെ നേരം മഴ കൊണ്ട് ബൈക്കോടിച്ചു......കുറെ നേരം ഡി.എല്‍ എഫ് കോമ്പൌണ്ടിന്റെ സിമെന്റും ടാറും കലര്‍ന്ന നടവഴികളിലൂടെ  . പിന്നെ പൂനമലീ മൌണ്ട് റോഡിലൂടെ...... പിന്നെ ഗിണ്ടി എന്നാ ചെറിയ പട്ടണത്തിന്റെ റെയില്‍വേ കോളനിയിലെ കരി പിടിച്ച വീടുകള്‍ക്ക് മുന്നിലെ കടും ചുവപ്പ് നിറമുള്ള മണ്ണിലൂടെ.........

ഒരേ മഴ പലര്‍ക്കും പലതരം  അനുഭവങ്ങളാണ്, അനുഭൂതികളാണ്, ഓര്‍മകളാണ്. പഴയ ഒരു  ഹെല്‍മെറ്റിന്റെ പോറലുകള്‍ നിറഞ്ഞ   പ്ലാസ്റ്റിക്‌ ഫ്ലിപ്പ് ഉയര്‍ത്തി മഴയെ തൊടുമ്പോള്‍ അത് എനിക്കൊരു നൊസ്റ്റാള്‍ജിയ ആയിരുന്നു. രസമുള്ള, സുഖമുള്ള ഓര്‍മ്മകള്‍. എല്ലാ മലയാളികള്‍ക്കും അങ്ങനെയാവുമല്ലോ....മഴയും, തൂവാനത്തുംബികളും  മോഹന്‍ലാലും ഒക്കെ അതിനാണല്ലോ നമുക്ക് :-).

 

 മൌണ്ട്  റോഡിലെ ട്രാഫിക്‌ സിഗ്നലില്‍ നിര്‍ത്തിയിട്ടിരുന്ന ചെറു കാറുകളില്‍ ഈര്‍ ഫോണുകള്‍ക്ക് നടുവില്‍ കണ്ട മുഖങ്ങളിലും എന്‍റെ സന്തോഷങ്ങള്‍ പ്രതിഫലിക്കുണ്ടായിരുന്നു എന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്. ഒരു പക്ഷെ തിരിച്ചുമാവാം.കാരണം  ഡി.എല്‍. എഫ് കൊമ്പൌണ്ടിനുള്ളിലെ അണ്ടര്‍ ഗ്രൌണ്ട് പാര്‍ക്കിംഗ് ലോട്ടുകളില്‍  നിന്നും വെള്ളം കോരിക്കളയുന്ന ഒരേ മുഖങ്ങള്‍ ഉള്ള ജോലിക്കാരില്‍ ആ പ്രതിഫലനം ഞാന്‍ കണ്ടില്ല. അവര്‍ കറുത്ത റബ്ബര്‍ ബൂട്ടും മഞ്ഞ ഫൈബര്‍ തൊപ്പിയും വച്ച് വാശിക്കെന്ന പോലെ മഴയെ പുറത്തേക്കു ഇരുമ്പ് കോരികകളില്‍ വലിച്ചെറിഞ്ഞു  കൊണ്ടേയിരുന്നു.

 ആ സന്തോഷം  വീണ്ടും കണ്ടത് മഴ നനച്ച കോളനി റോഡുകളില്‍ നിന്നും ചുവന്ന മണ്ണ് ചവുട്ടിപ്പുതച്ച് ഓടി മാഞ്ഞ കൊച്ചു മുഖങ്ങളിലാണ്. പക്ഷെ അവര്‍ എന്നെ പോലെ മഴ ആസ്വദിക്കുകായിരുന്നില്ല മറിച്ച്‌ ആഘോഷിക്കുകയായിരുന്നു. വണ്ടികള്‍ ചെളി വെള്ളം തെറിപ്പിച്ചു കടന്നു പോകുമ്പോള്‍ അവര്‍ ആര്‍ത്തു ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇരുട്ട് വീണപ്പോള്‍ തിരിച്ചു വീടെത്താന്‍ തമിഴില്‍ എന്തൊക്കെയോ വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു അവര്‍ക്ക് പിന്നിലെ കരി പിടിച്ച വീടിന്റെ ചെറിയ ജനലഴികള്‍ക്ക് പിന്നില്‍ കണ്ട നിഴല്‍ വീണ കുറേ മുഖങ്ങള്‍.

ഒരേ മഴ ഓരോ  മുഖങ്ങളിലും  ഓരോ തരത്തിലാണ് ചിത്രം വരച്ചു കാണിച്ചത്. ചിലപ്പോള്‍ മഴയെ തേടിയെത്തുന്നവരും മഴ അങ്ങോട്ട്‌ ചെന്ന് കണ്ടവരും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസമാവാം ആ ചിത്രങ്ങളുടെ ചായക്കൂട്ടുകള്‍ തയാറാക്കുന്നത്. .............